![بنر بیمه](https://teamsho.karafarin-insurance.ir/images/bg/bottom-pages/lifeInsHistory.jpg)
![بنر-بیمه](https://teamsho.karafarin-insurance.ir/images/bg/bottom-pages/lifeInsHistory-rsp.jpg)
![](https://teamsho.karafarin-insurance.ir/images/bg/insurances/lifeInsHistory.jpg)
تاریخچه بیمه عمر
تاریخچه بیمه عمر در ایران به سال 1314 برمیگردد که یک شرکت خارجی به اسم ویکتوریا اولین قرارداد بیمه عمر را با شخصی به نام جبار صالح نیا منعقد کرد در این سال بیمه ایران تازه تأسیس شده بود و یک سال بعد که بیمه ویکتوریا تعطیل شد، بیمه نامههای صادره به شرکت بیمه ایران واگذار شد. ارزش ریالی واگذاری، تعداد 150 فقره بیمهنامه با سرمایه 8 میلیون ریال بود و ارزش حق بیمههای پرداختی را نیز 400 هزار ریال ذکر کردهاند. یک سال بعد بیمه ایران توانست با کمک یک شرکت بیمه اتکایی سوئیسی، بیمه عمر را شروع کند و تا سال 1336 تنها شرکت ارایه دهنده این رشته از بیمه بود تا اینکه دو شرکت بیمه امید و بیمه ملی نیز به صدور بیمه عمر پیوستند. سال 1353 یک شرکت بیمه با متخصصان امریکایی تأسیس شد که به طور تخصصی بر روی بیمه عمر و حوادث فعالیت میکرد. فعالیتهای موفقیتآمیز این شرکت در تهران و شهرهای بزرگ باعث شد تا بیمه ایران هم با کمک یک شرکت مختلط اقدام به راهاندازی شرکت بیمه دیگری به اسم ایران عمر کند که اختصاصاً به بیمههای عمر بپردازد. حاصل این کار افزایش قراردادهای بیمه عمر بود به طوری که در طول یک سال پس از تأسیس ایران عمر 1238 فقره بیمهنامه به فروش رساند. گفتنی است شکل اولیه و ابتدایی بیمه عمر بیشتر پوششدهنده فوت بیمهگزار بود و پوششها و شرایط مختلف بیمه عمر به شکل امروزی را نداشته است. با نگاهی به تاریخچه بیمه عمر در ایران و آمار بیمهگزاران و متقاضیان خرید بیمه عمر از زمان صدور اولین بیمهنامه تا سال 1348 اگرچه باید انتظار پیشرفت در این زمینه را داشته باشیم اما متاسفانه شاهد هستیم که تعداد زیادی از بیمه عمر استفاده نمیکنند دلیل آن هم شاید شرایط جنگی در بعد از انقلاب اسلامی که بیمههای عمر را به حالِ تعلیق در میآورد، عدم شناخت کافی مردم در خصوص بیمه عمر و مزایای آن و همچنین تمایل مردم به سرمایهگذاری در بانکها به جای خرید بیمه عمر دانست.
اولین قوانین در تاریخچه بیمه عمر مربوط به سال 1316 و دو سال بعد از تأسیس بیمه ایران به عنوان اولین بیمه داخلی است که تا امروز نیز مورد استفاده قرار میگیرد و با یک مصوبه قانونی که بنا به آن شرکتهای بیمه خارجی در ایران باید تا 500 هزار دلار ودیعه نقدی خود را افزایش میدادند، این قانون باعث تعطیلی شرکتهای خارجی بیمه و رشد شرکتهای داخلی گردید. جهت ایجاد یک بیمه اتکایی و تحکیم پشتوانه مالی شرکتهای بیمه همچنین نظارت بر خدمات بیمهای و سیاستگذاری در آن، در سال 1350 قانون تأسیس بیمه مرکزی به تصویب رسید و طی آن بیمه مرکزی تأسیس شد.